Travel is the only thing you buy that makes you richer

China - Hong Kong

Zondag 19-02-2017

Om 06.00 uur gaat de wekker weer. We ontbijten, pakken de laatste spullen die hingen te drogen en worden om 07.30 opgehaald door onze chauffeur. Dezelfde jongen die ons heeft opgehaald bij aankomst in Puerto Galera en die ons al 2 dagen heeft rondgereden naar de watervallen. Hij doet dit samen met zijn gezin. Zijn vrouw en dochtertje zijn er altijd bij. De kleine meid heet Chetsie (of hoe je het ook schrijft, je spreekt het uit als tjetsie) en ze is echt zo ontzettend lief. Ze is 5 jaar oud, mooi en het is gelukkig geen eenkennig kutkind. Ze zwaait steeds naar ons en komt naar ons toe. Ze zit al dagen met ons in de auto je je hoort haar nooit zeuren, jammeren, of huilen. Ze is alleen maar rustig en lief aan het zijn. Een schatje is het. Ze zetten ons 08.00 bij de haven af en gelukkig gaat de fast ferry vandaag. Dat ding vaart nog op tijd ook want om 09.00 gaat deze weg. Het is 1.5 uur varen naar Manilla. Als we daar de haven invaren springen er kinderen van de pier af en zwemmen naar onze boot, ze klimmen erop en bedelen om geld. Ook zit er een oude vrouw tussen op een gammel bootje, met een baby in haar armen. De vrouw heeft geen tanden en gilt steeds "baby! baby!" en houdt haar hand op. Ja, zielig,... maar dus wel neuken en geen geld?? Das ook niet handig he?! .... Daar stappen we dan weer rond 11.15 de bus in om weer ruim 2 uur de rijden naar ons hotel Lotus Garden waar we dus nu weer voor de laatste keer 1 nachtje doorbrengen. We zijn hier vanmiddag rond 14.00 uur aangekomen en eerst gaan lunchen. Daarna doen we helemaal niks meer. Ja. Internetten. Morgen gaat weer de wekker vroeg want dan nemen we het vliegtuig naar Hong Kong. Het is afgelopen in de Filipijnen. Het is gedaan met de rust en de mooie eilandjes. We gaan naar China, de drukke stad in. Ik denk dat het best mooi is daar, maar na al die palmbomen, zon, zee en strand denk ik toch dat de drukke stad toch best nog gaat tegenvallen. Ook zijn we allemaal erg moe. Maar we gaan het meemaken. 

Maandag 20-02-2017

Weer gaat de wekker vroeg 05.30. We kunnen om 06.00 uur heel snel ontbijten want om 06.30 staat de chauffeur weer voor de deur om ons naar het vliegveld te brengen. Onze vlucht gaat pas om 11.00, maar onze chauffeur mag na 07.00 niet meer rijden. Bepaalde nummerborden mogen op bepaalde tijden en of dagen niet rijden… iets met milieuvriendelijk zijn… iets wat zoiezo kansloos is in Azië als je het mij vraagt, maar goed… we besluiten toch dat we met hem meegaan, zodat hij zijn fooi nog kan krijgen, ook van alle afgelopen ritjes in Manilla. Anders zouden we zelf een taxi moeten betalen, dus dan maar wat langer wachten op het vliegveld. Blijkt achteraf een goede keus te zijn geweest, want eenmaal bij het inchecken vraagt die gozer of we misschien een vlucht eerder willen pakken nu we er toch zo vroeg zijn. Ja natuurlijk! Dus in plaats van 11.00 zitten we nu om 09.00 uur in het vliegtuig. Top! Op weg naar China – Hong Kong. Het is 2 uur vliegen en pakken vanaf de luchthaven een taxi en komen rond het middaguur aan in hotel Holliday Inn Golden Mile. Het is luxe en duur, daarom zitten we met zn 3en in de ‘family room’. Normaal zitten we nooit in dit soort hotels, maar als je in Hong Kong niet in een of andere achterbuurt wilt zitten, moet je er wat centen tegenaan gooien.  Begin middag gaan we even wat lunchen hier in het hotel. Het is een buffet. Dat blijkt achteraf behoorlijk duur. Met zijn drieën zijn we 120 Euro kwijt! Goedemiddag!   Later in de middag gaan we even de buurt verkennen en gaan lopen. De zon schijnt maar het is minder warm als in de Filipijnen. Het is een graadje of 23 met zon, wel lekker, maar voor ons echt al wel een stuk kouder. Het lijkt hier wel klein Las Vegas. Het is een gekkehuis op straat. Druk, het sterft van de luxe winkels en de mega grootte reclamebillboards met verlichting vliegen om je oren. Op straat is het schoon. Dat wel. Geen zooi, papier, hondenstront, kauwgom, peuken… niks. Gewoon schoon. Dat hebben we in Maleisië en Singapore ook al eens eerder gezien en het blijft knap met zoveel mensen. We lopen een beetje doelloos rond, maar zijn echt al heel snel klaar met die drukte. Tegen de tijd dat het avond is gaan we naar de Victoriahaven voor de Symphony of Lighs. Dit is een multimedia show die iedere avond plaatsvindt en waarin meer dan 40 gebouwen op beide oevers van de haven een rol spelen. Bij aankomst is de indrukwekkende skyline van Hong Kong te zien en het is echt mooi. We zijn iets te vroeg en moeten 45 min wachten. Het is enorm druk en het staat vol met mensen. Uiteindelijk stelt de lichtshow echt geen ene hol voor. Ga hier ‘s avons zeker heen om de skyline te zien, maar sla de lichtshow over, het is de moeite niet. Ze schijnen wat met lichtjes en ze spelen een muziekje af dat lijkt op een kabouter plop deuntje. Het is vreselijk. Daarna bezoeken we nog even de ‘nachtmarkt’. Ook hier niks aan. Als je 1 kraampje hebt gezien, heb je de rest ook gezien. Wat een troep!  Voor de makkelijk hier we eten in het hotel. We zijn moe en ondertussen al heel lang wakker. We nemen wat simpels, sandwiches en rijst en met dit eten zijn we met zijn drieën zo’n 80 Euro kwijt. Holy Shit! Wat is t hier duur! We gaan even wat beter op de menu kaart kijken en zien dat een simpel bordje Spaghetti Carbonara tegen de 23 Euro zit. Vandaag hebben we dus voor 200 Euro zitten eten. 1 dag!   Als we dit zo volhouden de rest van de dagen, hebben we in 3 dagen meer uitgegeven in Hong Kong, dan 3 weken in de Filipijnen. Dat feest gaan dus ff niet door, het is achterlijk duur hier, morgen en overmorgen gaan we “goedkoop” eten    

 

Dinsdag 21-02-2017

Vandaag gaan we naar de Tian Tian Boeddha. Hier wilde ik heel graag heen. We gaan met de metro. Het is even uitzoeken hoe alles hier werkt want zo op het eerste gezicht lijkt het heel ingewikkeld maar als je eenmaal ziet hoe het systeem in elkaar zit is het best makkelijk. Het Boeddhabeeld kijkt naar het noorden in de richting van het vaste land van China. Het beeld zelf is 26.4 meter hoog en is geplaatst op een lotustroon. Inclusief de voet is de Boeddha 34 meter hoog. De houding is een gebaar van zegeningen voor allen. Het is het grootst zittende Boeddhabeeld in de open lucht. Normaal ga je hierheen met een kabelbaan, maar deze is under construction. Vind ik heel jammer, want dit schijnt erg mooi te zijn, helaas moeten we met de bus ophoog gebracht worden. Nou…. Als ik dat had geweten had ik mijn reispillen even ingenomen, want de buschauffeur scheurt 40 min lang met een noodgang door de bergweggetjes omhoog en misselijk komen we boven aan. Fijn! Maar ik zie al gelijk het beeld hoog boven me en wil er alleen maar naar toe. MOOI!! Om dichter bij de Boeddha te komen moet je een trap beklimmen van 268 treden. Dat is een hele opgave, maar het is het zo waard. De Boeddha is een van de mooiste en indrukwekkendste dingen die ik heb gezien. WAUW!!! Onder de Boeddha is een klein museum, hier mag je geen foto’s maken maar ach… beetje stiekem… Moet hier echt wel mee oppassen, want de straffen zijn niet misselijk (geldboete of gevangenisstraf) Vlakbij de Boeddha zit het Po Lin Klooster. Het is 1 van Hong Kongs belangrijkste boeddhistische heiligdommen en wordt wel “de boeddhistische wereld in het zuiden” genoemd. Het klooster wordt bewoont door vele monniken en heeft een mooie tuin met veel bloemen. Het is hier echt mooi! We mogen niet overal foto’s maken maar het is té mooi om het niet te doen     Morgen hebben we onze laatste lange dag. We moeten om 12.00 uitchecken en de hele dag volmaken, want we vliegen pas hier s'nachts weg… Van de Chinezen zijn wij trouwens niet echt fan. Ze zijn niet vrolijk, niet gezellig, niet echt behulpzaam, kijken je niet aan bij het gedag zeggen en zijn heel erg op zichzelf. En hun telefoontje. Zou je denken dat het in Nederland erg is, nou hier is het nog veel erger.

Woensdag 22-02-2017

We slapen uit. Nou ja, echt slapen doen we niet, want mama is verkouden en hoest de hele nacht, elke nacht elke 5 min. Mijn laatste goede nacht was zondag op maandag… maar goed, na het ontbijt pakken we de tas en checken we om 12 uur uit. Onze vlucht gaat pas vannacht om 00.20 dus we moeten de dag een beetje vol maken. We gaan tegen de middag met het pondje naar Hong Kong Island en daar gaan we naar The Peak, een panorama uitkijkpunt op 552 meter hoogte over de Victorea Harbour. Het is mooi, maar helaas niet helemaal helder. We brengen hier een hele tijd door en gaan daarna nog even naar een botanische tuin met een kleine dierentuin. Daarna eten we wat en gaan we rond 19.00 terug naar ons hotel waar we nog even kunnen douchen en omkleden. Op dit moment zitten we op het vliegveld. Het is bijna 22.00 uur dus we moeten nog even wachten. Bij het inchecken kregen we net te horen dat we niet bij elkaar zitten. Dat hebben we echt nog nooit gehad op een lange vlucht en we vinden het echt wel kut! Maar ja, het is wat t is…. Het was een hele mooie reis, veel gezien en veel gedaan. Ik zou de Filipijnen dan ook zeker aan raden om eens te bezoeken. Wat een mooi land is dat!   Een mooie reis maar vermoeiende reis. Straks thuis bijkomen van een flinke jetlag, met de kachel aan. Bedankt voor het meelezen en ook voor degene die reacties hebben achtergelaten. Op naar de volgende reis! 

X   

Filipijnen - Puerto Galera

Woensdag 15-02-2017

Weer een reisdag. Vandaag gaan we vanuit Manilla met de bus en boot naar Puerto Galera. Om 10.00 uur vertrekken we met de bus. Het is 2 uur rijden naar de haven waar we dan de fast ferry hebben naar Puerto Galera en 13.00 zouden we dan aan kunnen komen op onze laatste bestemming (Filipijnen betreft). Zo, das relaxt! Om 13.00 uur aankomen, dat betekend dat we een middagje kunnen relaxen! Goh, klinkt goed he? Bijna te mooi om waar te zijn. En dat was het ook. In de bus kregen we al te horen dat de fast ferry vandaag niet zou gaan wegens te harde wind en ruige zee / golfslag. Er ging om 12.00 uur wel een grotere boot maar dat was de langzame boot, doet er 2,5 uur over in plaats van 1 uur. Deze vaart ook niet aan op Puerto Galera, nee, deze vaart aan op Calapan, 50 km VOORBIJ Puerto Galera en dan moeten we vanaf daar een Jeepney pakken (rit van 2 uur) die ons weer terugrijdt naar Puerto Galera. Hoe verzinnen ze het. Goed, na de 2 uur durende bus rit komen we aan bij de haven. Natuurlijk vaart de boot niet om 12.00, nee, die vaarde pas weg om 12.45. reispillen achter in mn mik, polsbandjes om (met drukpunten tegen misselijkheid) en gaan met die banaan. De zeeziekte viel op zich mee, het was er wel, maar heb niet gekotst gelukkig, zelfs papa niet. In tegenstelling tot vele Filipijnse zwakke maagjes die aan het synchroon kotsen waren op de toiletten. Ja… ik heb nog geprobeerd te plassen, maar het was volstrekt kansloos. De zee was echt ruig, de golven waren hoog en door de ramen voor me zag ik de horizon van boven naar beneden schieten. Onderweg nog grote groep dolfijnen zien zwemmen en springen, een leuk extraatje. Mama vond het allemaal wel mooi. Zij heeft hoogtevrees en dan doen papa en ik er een beetje lacherig over. Maar papa en ik zijn zee(reis) ziek, dus nou had mama ff dr lolletje. Haha. Ja heel grappig   Na 2,5 uur varen we de haven van Calapan in. Hier staan 3 busjes klaar om alle mensen die naar Puerto Galera gaan te vervoeren. 2 jeepney’s en 1 busje. Wij zitten gelukkig in het busje met airco. Deze rit was nog helser dan de boottocht. Ik was al misselijk van de boot en de chauffeur scheurt als een mongool de bergweggetjes en haarspeldbochten door. De cabine zit iets lager en je kan niet goed op de weg blijven kijken. En dat 1,5 uur. Toooop!! Aangekomen in Puerto Galera moeten we weer overstappen, dit keer in een open afgeragd busje en deze rijdt normaal en een klein half uurtje later, iets na vijven komen we aan in het Blue Cristal Resort. Prima kamers, ruim, groot balkon, mooie tuin en weer aan zee. Wel waait het erg hard hier. Ff rustig aan vanaf nu,… ben een beetje misselijk…   

Donderdag 16-02-2017

Het is een mooie dag, de zon schijnt. Na het ontbijt hebben we weer een tour inclusief lunch. Aaaah. Ik kan nu al niet wachten op de rijst en kip. We zijn met zijn 2en. Ik en mama. Papa ligt ziek op bed, diaree, overgeven dus die blijft ‘thuis’. Ik meld meteen aan onze chauffeur dat wij dus niet met 3 zijn maar met 2. Hij antwoordt maar zegt dat we op nog iemand moeten wachten. Oh ok, nou prima. Een kwartier verder en nog steeds niemand. Komt op een gegeven moment een vrouwtje van het hotel naar ons toe om te vragen om mama’s vriend nog meegaat. Vriend? Dat is haar man, maar nee, die ligt ziek op bed. Oooohhh ok,…. Dat had de chauffeur blijkbaar niet begrepen en we staan dus al die tijd voor niks te wachten. Ow kneus!  HAHA!   Allerseerst rijden we naar de Tamraw watervallen. Het is mooi, niet bijzonder. We zijn snel uitgekeken. We rijden langs een groot Maria beeld aan zee dat hij graag aan ons wil laten zien. Om er te komen moet je de rotsen naar beneden klimmen. Ik ga er wel heen en maak wat foto’s. Het is een lelijk beeld. Ze kijkt droevig en heeft bijna zwarte ogen. Papa zou dit een afgekeurd mariabeeldje noemen. Hierna gaan we naar Sandbar Beach. Het is een smalle zandbar met aan beide kanten zee. Best mooi hier. Wij mogen hier snorkelen en in de tussentijd gaat onze chauffeur kip en rijst maken. Gatverdamme! We stappen een bootje op en snorkelen op 3 plaatsen rond Sandbar Beach. De eerste een stuk van de kust af. Dit is niet veel, het koraal ligt te ver beneden ons. Hier en daar wat vissen, niks bijzonders. De 2e plek is op Coral Paradise. Dit is werkelijk fantastisch! En misschien nog wel mooier dan op El Nido’s Seven Commando Island. Zodra we het water ingaan komen er tientallen vissen op ons af en beginnen allemaal om ons heen te zwemmen en aan ons te plukken. We kunnen ze aanraken. We zweven armlengte boven een fantastisch mooi, groot koraalrif met allenmaal prachtige kleuren en honderden verschillende vissen. Kleine maar ook echt hele grote. We kunnen hier de hele dag wel blijven! Ik denk dat we hier iets van 40 min  gesnorkeld hebben. De 3e locatie was ook erg mooi. Helaas nog steeds geen zeeschildpadden gezien. Daarna hadden we een heerlijke lunch met rijst en kip  Daarna doorgereden naar een traditioneel dorp van de Mangyan stam. De oorspronkelijke bewoners van Mindoro. Leuk om even door te lopen. Hele vriendelijke mensen en de kinderen komen je allemaal even gedag zeggen. Zeker als mama de zak met ballonnen open trekt. Even verderop zien we hele jonge zieke katjes. Een witte ziet er helemaal niet uit. Onder de modder, haartjes aan elkaar gekleefd, ontstoken ogen of blind. Een ander zwarte kitten, zeer klein en mager, 1 handje groot.. even geknuffeld en weer teruggezet. Ik weet niet hoe lang die nog gaat leven. Zo zielig. Op de terugweg zijn we nog even gestopt op White Beach. Een mooi breed wit zandstrand. Als we eind van de middag terugkomen in ons verblijf voelt papa zich gelukkig al wat beter. 

 

Vrijdag 17-02-2017

Om 09.00 vertrekken we weer. We zijn weer compleet. We gaan vandaag 1 waterval bezoeken. De Tukuran Falls, maar is wel inclusief lunch. Dat betekend dus dat het een dagtour is. En eigenlijk snappen wij dat niet helemaal. Hoe ga je een dag vullen met 1 waterval bezichtigen?? Nah, we zien wel. In totaal was de rit 1.5 uur en wat meer het binnenland in. Het eerste half uur rijden we gewoon over de weg, daarna slaat hij een onverharde weg op waar we ook iets van een half uur door heen baggeren. Door de regenval die we hebben gehad is de hele weg modderig en glibberig. Ook vandaag is het weer niet best. Uiteindelijk kunnen we niet meer verder rijden en we vragen ons af waar die waterval dan is want die is nog nergens te bekennen. Dan wordt het duidelijk dat we verder gaan met een kar die wordt voorgetrokken door een karbouw. Er wordt gevraagd of dit onze eerste keer is? Euh.. ja! 25 min hebben we erin gezeten. Hij loopt omhoog / omlaag door het mulle zand, modder, grote keien en dwars door rivieren. Ik vind het soms best eng, dat karretje gaat vaak behoorlijk scheef door de ongelijke grond en ik zie ons al zo omdonderen. Het is wel een heel avontuur. We rijden langs armoedige houten en rieten huisjes. Waar leven die mensen van hier?? Wanneer we aankomen schuilen we eerst in een soort van klein kamp wat is opgezet. Maar omdat het zo hard blijft regenen blijven we hier toch nog een tijd zitten en wordt eerst de lunch klaar gemaakt. Goh, vis en rijst. De vis zelf is best ok, maar zit onder de graten. De graten zijn als haartjes zo dun en daardoor echt niet te vreten. Hoe doen die mensen dat toch hier?? Die zie ik nooit plukken om een stukje 'schoon'vis te pakken, die vreten hele stukken weg. Hoe dan? Eten zij die graten dan gewoon op ofzo? Ik snap t niet. We laten het staan. Dan maar rijst. Gatverdamme!! Als het na een tijd even wat droger wordt gaan papa en ik de waterval naar boven klimmen. Het is jammer dat de zon niet schijnt want het is best mooi hier. Rond 13.00 vertrekken we weer en stoppen we onderweg nog bij een mangrove waar we door heen kunnen lopen. Ik vind het niet erg bijzonder ofzo. Maar de rest van de dag was echt heel leuk. Om 16.00 zijn we lekker op tijd terug in ons verblijf en kunnen we lekker niks doen.

Zaterdag 18-02-2017

Vandaag is een rustdag. Het weer voorspelde niks goeds vandaag, op onze weer-apps was er veel regen voorspeld en de lucht was ook donker en dreigend. In de ochtend zijn we even naar een markt gegaan, maar in die tussentijd klaarde het helemaal op en zijn we snel naar ons hotel teruggegaan, hebben ons omgekleed, tas gepakt en we hebben ons af laten zetten op White Beach voor een lekker en laatste dagje strand. Zo, das nog eens een goede afsluiter! Verrassend ook  Het niet druk op het strand en de mensen die er zijn zitten allemaal in de schaduw van de palmbomen. Wij hebben het nog even in de zon geprobeerd, maar het is te heet. Om de haverklap komen hier verkopers naar je toe. Alleen maar waardeloos prut verkopen ze. Om gek van te worden. Dan weer een ketting, dan een blokfluit wat een vogeltje nadoet en parels. Ze zijn hier bezeten van parels. Échte parels hé? .... van 100 Peso's (1.90 Euro)  Zit je net lekker in de zon je boekkie te lezen, komt er weer zo'n verkoper met een doosje parels, gaat ie lul nog in mijn zon staan ook. Sodemieter op zeg. Komt er daarna nog een of andere Duitser wonende in de Filipijnen naar me toe met een of ander verhaal. Ik zeg in het Engels 'luister nou, in ben niet geïnteresseerd in jou verhaal'. 'Ja maar..'  Ik onderbreek m weer 'Nee niks ja maar, ik ben op vakantie, ik zit een boek te lezen, jij stoort mij en nogmaals ik ben niet geïnteresseerd' 'Ik wil alleen..."  "NEEEEEEE!!!" 'Maar uw Engels is zo goed' 'Ja en mijn Nederlands nog veel beter en nou optyften!'  Pfff het is vermoeiend hoor. Dit gaat namelijk de hele dag door hier. Elke dag. 1 keer nee zeggen is niet altijd genoeg, ze blijven gaan en na een tijdje ben je klaar met vriendelijk lachen en antwoorden. Ondanks dat ze voorspellingen heel slecht waren hebben wij vandaag alleen maar zon gehad en was dit een mooie afsluiter van de Filipijnen!  Vanavond pakken we de koffers in want morgen vroeg vertrekken we weer. Op naar de laatste keer Manilla.

Filipijnen - El Nido

Zo het heeft even geduurd, maar de wifi is kansloos hier. Nu weer even in Manilla dus een paar uur online. Here we go!


 Zaterdag 11-02-2017

Vandaag is een reisdag. Om 10.00 zijn we met een shuttlebusje vertrokken richting El Nido in het uiterste Noorden. El Nido ligt aan de Bacuit Archipel en de omgeving wordt gekenmerkt door mooie natuur met blauwelagunes, vele kleine eilandjes en hoog oprijzende krijtrotsen. Het is een lange rit van ongeveer 6 uur, met 1 uur tussenstop voor lunchpauze. Een lange rit, maar mooie rit. Rond 16.00 komen we aan in El Nido. We zitten in het El Nido Beach Resort. Het ligt op het strand, met een fantastisch uitzicht over de zee en de rotsen. Het strand is erg smal, overdag is het eb en kan je over het strand lopen, in de avond wordt het vloed en is er niks meer van het strand over. De golven kletsen dan tegen het muurtje van mijn balkon en komt er soms zelfs nog overheen. Deze avond lopen we over het strand heen en door de straatjes weer terug. Het is hier druk, maar gezellig druk. Je merkt qua toeristen wel dat El Nido 1 van de grootste trekpleisters is van de Filipijnen. Wie naar de Filipijnen gaat, gaat ook naar El Nido. En terecht. We zijn kip en rijst moe, dus eten vanavond bij de Griek. Het is nog lekker ook. 

 

Zondag 12-02-2017

Je valt hier in slaap met het geluid van de golven en je wordt hier wakker met het geluid van de golven. Normaal kan ik echt geen geluidje verdragen als ik moet slapen, maar hier doe ik het wel goed op. Heerlijk. Vandaag hebben we een kayak (eiland) tour door de lagunes. Om 10.00 uur vertrekken we met een moterboot naar het eiland Miniloc en leggen als eerste aanbij Small Lagoon. De moterboot mag hier niet komen dus worden de zeekano’s het water in gelaten en stappen we 1 voor 1 in. Vanaf hier moeten we het zelf doen. Het waait hard en de golven zijn pittig. We kajakken Small Lagoon in. Ik kan zeggen dat het vreselijk mooi is, maar dat is echt een understatement. We gaan door smalle lagunes, langs de krijtsteen rotsen, de natuur is groen het water is helder en blauw/groen, de zon schijnt, de lucht is blauw…. Het is een perfect plaatje. Hier mogen we een half uurtje doorbrengen. Eigenlijk te kort. Daarna gaan we naar de andere kant van het eiland en gaan we naar Big Lagoon. Het komt op het zelfde neer, maar zoals de naam al zegt; iets groter. Mooi, mooi, MOOI! Het is nog harder gaan waaien en de golven zijn flink! Terug kajakken naar de boot is een avontuur op zich. Na 30 min kajakken en de laatste 10 min tegen de stroom in met behoorlijke golven is een behoorlijk goede workout. Daarna varen we naar een plek dat meer uit de wind ligt en lunchen we op de boot. Wat we eten? Je raad het niet... Hier mogen we ook nog voor 15 min snorkelen. Als laatste zouden we naar Hidden beach gaan, maar omdat het te hard waait en de wind vol op dit strand staat wordt besloten om naar een ander eiland te gaan dat wat meer uit de wind ligt en veilig te bereiken is met de boot. Uiteindelijk wordt het Seven Commando Beach. Hier morgen we 1.5 uur blijven. Het is echt een plaatje! We gaan snorkelen en de onderwaterwereld is net zo mooi als boven water. Dit is by far het mooiste rif wat we gezien hebben! Natuurlijk zou je net zien dat mijn onderwatercamera het niet meer doet omdat de batterij leeg is. Damn!! Kneus! Beetje jammer dit. Om 16.00 keren we weer terug naar ons eiland. Mooie dag was dit! 

Maandag 13-02-2017

Vandaag is een rustdag. We hebben geen activiteiten via onze reisorganisatie. Maar ja, om nou niks te gaan doen op 1 van de mooiste eilanden zou echt een waste of time zijn, dus gaan we een scooter huren. Toen we hier aankwamen op zaterdag, hebben wij gelijk 3 scooters gereserveerd voor vandaag bij een tentje tegenover het hotel. Het jochie doet een beetje vaag, maar zegt dat ze klaar zullen staan. Right… we geloven er eigenlijk al meteen niet zoveel van, maar we gaan het zien. En eenmaal vandaag aangekomen bij het tentje, heeft die loser inderdaad geen 3 scooters tot zijn beschikking. Pfff eikel. Maakt niet uit hoor, er zitten er hier nog tientallen, jij loopt geld mis, wij niet, wij hebben zat. Mazzel! Dus op zoek naar een ander. Al snel gevonden naast het politiebureau. We worden door 1 gozer geholpen, krijgen drie 125cc scooters mee, maar ze willen nog wel ff papa’s paspoort. ‘Nee’ zegt papa, die krijgen jullie niet! Rijbewijs was ook goed, nou prima. Dus rond 10.30 zijn we gaan rijden. Het plan was om eerst naar Nacpan Beach te gaan. Ongeveer 30 min rijden. Veel gestopt voor uitzichten en foto’s. Na de afslag ‘Nacpan Beach’ volgt er nog een ruim 20 min durende vreselijke rit over een onverharde weg met allemaal keien, stenen en zand. Ik vond het best eng. Eenmaal aangekomen is het echt wel een heel mooi strand. Prachtige zee, mooi wit zand, vele veeeele palmbomen weer. Heel mooi. Mama voelt zich al de hele dag niet zo goed, dus die gaat hier even liggen terwijl papa en ik de zee in gaan. Het waait hard en de golven zijn hoog. Een aantal keer zitten we precies op het punt waar de golf omslaat en worden we keihard over het zand getrokken. Heerlijk hoor zo’n broekje vol met zand. Met lunch bestellen we lekker ordinair een bordje patat. (de keuze is reuze hier, kip, rijst, varken, of patat.. Nah!) papa krijgt eerst zijn bordje, die van mij komt later. Ja dat zijn we onderhand wel gewent hier, vaak eet iedereen apart. Het komt wanneer het klaar is, tegelijkertijd koken kennen of kunnen ze hier niet. Ik heb ook honger, alleen beetje ontbijt gegeten, ik lust wel wat.  Na een half uur melden we nog even dat ik ook nog patatjes zou krijgen. “jaja komt eraan” wordt er gezegd. Oh ja? Duurt anders verdomd lang. Maar goed, haast moet je hier niet hebben. Maar na 1 uur was ik er toch wel klaar mee. Wij willen ook weer weg, dus geen lunch voor Djaar. Ik denk verrek maar hier, heb mijn geld teruggevraagd. Rot op. Ga niet betalen voor iets wat ik niet krijg. En nee. Je mag het ook niet als fooi gebruiken. Terug met die 500 peso’s! (0.94 cent)   De scooters zijn pittige dingen hier. Op rechte stukken heb ik het gas een paar keer opengegooid en dan haal ik toch met gemak de 105 en hij had nog wel wat harder kunnen gaan maar ik had de ruimte niet meer. Ze trekken ook lekker snel op. Heerlijk. We rijden nu richting Las Cabanas Beach en Corong Corong voor de zonsondergang, maar omdat we een stuk terug moeten en toch langs ons hotel komen droppen we mama daar af. Die is ff klaar voor vandaag. Papa en ik rijden verder naar Las Cabanas Beach en doen hier een drankje. De zonsondergang is best mooi, maar niet spectaculair. De scooters moesten uiterlijk om 19.00 ingeleverd zijn en we komen ruim op tijd terug om 18.30. Die gozer die ons vanmorgen heeft geholpen is er niet meer, dus zijn collega handelt het af, een klein vrouwtje. We zijn nu op 2 scooters, die van mama staat voor het hotel en brengen we ook zo. Gelukkig is het vlakbij. We parkeren de scooters, ik sta met mijn sleutel in mijn hand en wacht op papa die zijn rijbewijs terug moet krijgen. Maar ineens is die weg. Zij heeft geen rijbewijs van papa. Waar is dat dan?? (wij blij dat we nooit dat paspoort gegeven hebben!) want het is namelijk gewoon foetsie! Ja dikke doei met jullie. Dus ik zeg, wij geen rijbewijs terug, dan jullie geen scooters terug. We hebben daar 50 min gestaan. Woordenwisseling, ruzie, schreeuwen, de eigenaar gebeld van dat klote bedrijf, politie kwam er ff bij staan maar die trekken hun smoel niet open, komen even kijken en vertrekken weer.. 1 grote chaos en niemand die het rijbewijs heeft, ook nog bij de buren gevraagd, maar niks. Nou zou ik jullie de rest van de details van de conversatie besparen want dan ben ik morgen nog aan het typen. Na bijna een uur waren we het zat! We moeten verdomme nog douchen en avondeten, het is bijna 20.00! We willen beetje op tijd naar bed omdat we morgen een reisdag hebben en dan krijgen we deze shit. Geen rijbewijs, ze lopen allemaal wat te brabbelen maar echt helpen doen ze niet. Dan is er maar 1 optie: de scooters meenemen. Onze spullen kwijtraken? Prima. Wij dan ook jullie spullen ‘kwijt raken’. Wij stappen op de scooters en rijden weg. Papa roept nog dat ie de scooters zo de in zee rijdt, dat vrouwtje gilde terug, ‘Dan kom je nooit de Filipijnen meer in!” en papa “Joh je bent mijn rijbewijs toch kwijt! Je weet niet eens wie ik ben joh!” En wij rijden weg. Langzaam. We moeten namelijk door de winkelstraten rijden en het is retedruk. Kutzooi. Hebben wij dit weer. En nu? Morgen vertrekken we. Veel tijd hebben we niet. We besluiten de scooters niet terug te brengen en de sleutels weg te gooien of mee te nemen zolang ze niet met ons rijbewijs komen, maar daar komen we weer op terug, want ALS dat rijbewijs ineens boven water komt, hebben ze dus wel alle informatie van mijn vader en komen wij straks de Filipijnen niet meer uit. Wordt er straks ook nog diefstal van 3 scooters aangerekend. Nee, geen strak plan. Na eenmaal opgefrist op de kamer, gaan papa en ik even eten, mama ligt ziek op bed. Na het avondetenlopen we nog eens langs bij die scooter toko om te vragen of er al wat gevonden is. Hele discussies volgen. Ineens zegt dat kleine vrouwtje, “We weten dat jullie in het EL Nido Beach Hotel zitten, ik kom daar vannacht heen” Ik moet even nadenken. Kutwijf. Dit hebben wij nooit gezegd. Ze heeft ons gewoon laten volgen! En wat kom jij doen dan vannacht?? Wij slapen dan rond die tijd hoor, en zolang jij geen rijbewijs hebt hoef je niet te komen, ik weet niet hoor… Kansloos dit. Wel een bedrijf runnen, maar alles is 1 grote tyfuszooi. Geen registratie, geen planning, totaal geen benul wat we nou eigenlijk gehuurd hebben en documenten van toeristen kwijtraken. Goed georganiseerd jongens. Chapeau!   

Dinsadag 14-02-2017 (Valentijn  )

Deze ochtend gaan we weer vroeg naar dat scootertentje, of er al wat is gevonden. We hebben weinig tijd want we vertrekken zo meteen. We wachten op de eigenaar. Die hebben wij gisteravond gesproken over de telefoon en die zou hier om 06.00 vanochtend zijn, maar je raad het al. Kneusje was er niet. Neeeee, het zijn hier geen mannen van hun woord. Ze hebben gewoon lak aan je, maar wij ook aan hun, wij hebben nog steeds hun scooters en sleutels en wij gaan straks weg, dus tjah. Iedereen wordt steeds kwader en gefrustreerder. En op het moment dat wij druk in gesprek staan met dat vrouwtje, lopen er toeristen voorbij en zij vraagt of ze een scooter willen huren. WTF? Je bent toch met ons in gesprek?!? Dus ik gil erachteraan “No, don’t do it!   en toen werd ze boos en stapte ze naar de politie. Mooi! We gaan dus naar de politie. Mijn idee trut! Dus ik erachteraan. In het ‘voortuintje’ van het ‘politiebureau’ schreeuwt zij een hoop Filipijns en wij staan er ook bij te schreeuwen. We verstaan niet wat er gezegd wordt, maar het lijkt erop dat de mannelijke politieagenten haar een uitbrander geven, maar aan ons schenken ze ook geen aandacht. Door alle commotie komt er een vrouwelijke agent naar buiten en vraagt of er problemen zijn. Oh hell yeah! Ze wilde graag luisteren naar ons verhaal, of we even plaats konden nemen aan tafel op 2 tuinstoeltjes. Héhé! Eindelijk iemand die goed Engels spreekt. Ze steunt ons volledig en gaat zelf ook even rondbellen en na een aantal minuten komt ineens de eigenaar opdagen. We besluiten de sleutels terug te geven maar de scooters mogen ze maar zelf opgaan halen bij het hotel. Aan 1 van de sleutels zit een koord en hij zegt dat dit niet zijn sleutel is en dus ook niet zijn scooter. Hoe bedoel je? Wij hebben gister 3 scooters bij JOU gehuurd vriend. 1 meter verder zit er ook iemand die scooters verhuurd (ja direct naast elkaar en waarschijnlijk elkaars scooters lopen verhuren ofzo, ik heb geen idee, chaos hier, ze weten zelf niet eens wat ze doen) de eigenaar vraagt aan zijn ‘collega buurman’ of deze sleutel van hem is, waardoor deze gozer naar buiten komt stieren en echt volledig uit zijn dak gaat. ‘Die is van mij! En hoe kom je hieraan! En jullie hadden m gisteravond om 19.00 in moeten inleveren! Jullie zijn te laat!” en bla bla bla.. volledig buiten zijn boekje. Ik vroeg aan die gozer of het mogelijk was dat HIJ dan misschien het rijbewijs van papa had en jawel hoor! Daar was ie! Godallejeuzes! Had ie dat niet ff eerder kunnen zeggen? We hebben gisteravond nog gevraagd aan een van zijn collega’s, hebben jullie misschien het rijbewijs? Willen jullie dit aub nakijken? Hebben ze gedaan, maar toen was er niks. De 2 buren zullen ook niet ff met elkaar communiceren he ofzo. Zo van ‘hey, er is vandaag geen scooter bij mij teruggekomen, weet jij hier wat van? Ik heb ook nog een rijbewijs over, degene is dus niet teruggekomen vandaag”… Uiteraard krijgen wij het rijbewijs niet terug voordat zijn scooter terug is. Hij blijft maar schreeuwen in ons gezicht en wijzen met zijn vinger "I want my scooter now! NOOOWW!!!!" Papa is het helemaal zat en grijpt hem keihard bij zijn bovenarm en schreeuwt in zijn bek "HEY! EASY NOW HE?!" En daar schrikt deze nono een beetje van. Uiteindelijk 2 van de 3 scooters ingeleverd, die andere gaan ze zelf maar halen, alle sleutels ingeleverd, rijbewijs terug en wegwezen van deze kansloze situatie. Meteen daarna moeten we vertrekken. Om 10.00 zouden we –staat in onze informatie- opgehaald worden door een busje, 50 meter van ons hotel af. We lopen erheen en wachten. Maar om 10 over 10 is er nog steeds niks. Ja… das allemaal leuk, maar het is nog 6 uur terug rijden naar Puerto Princessa en wij moeten een vlucht halen. We moeten uiterlijk 17.00 op de luchthaven zijn en dat wordt nu alweer best krap. Iemand schiet ons te hulp en het blijkt dat we oude informatie hebben, alles is een maand geleden veranderd, we moeten naar het busstation. Oh ja, lekker dit ook! Pff, bedankt Filitravel! Er worden 2 tricycle’s voor ons geregeld (een brommer met zo’n bakkie ernaast) en we worden naar het busstation gebracht. Hiermee hebben we een half uur verspilt. Uiteindelijk vertrekken we rond 10.30, de rit is weer 6 uur terug naar Puerto Princessa. Om 16.30, net op tijd komen we aan het de luchthaven en om 18.30 (half uurtje vertraging) vliegen we terug naar Manilla voor 1 overnachting. Iets voor tienen komen we aan in ons hotel in Manilla en gelukkig kunnen we nog dineren. Een latertje. Er zijn hier op de Filipijnen heel veel westerse mannen met een jonge Filipijnse dame. Een enkeling zijn echt getrouwd, maar de meeste zijn gewoon gezelschapsdames. De mannen hebben wat te neuken en mogen hand in hand lopen enzo en voor de dames wordt alles betaald. Iedereen blij. In hun ogen hebben wij westerlingen natuurlijk heel veel geld. Er zijn hier veel dames die een zakcentje bijverdienen zeg maar… Hier in Manilla lopen ze echt te hoeren. Papa en ik stonden deze Valentijns avond even een sigaretje buiten het hotel te roken en er loopt een meid voorbij in een hoerig kort jurkje, tietjes er bijna uit, felrode lippenstift, een zogenaamd echte Gucci clutch en op porno-stilettohakken.  Ach ach, ik vind het knap hoe ze op die pornohakken ken lopen op de straten van Manilla. Een moment later komt er een strompelende bejaarde man voorbij, met in zijn ene hand een wandelstok en in zijn andere hand een mooi jong Filipijns grietje met minirokje. Hand in hand. “Ja, die houden écht van elkaar” zegt papa. Ik sta ondertussen nog te verwerken van wat ik nou zojuist gezien heb. Damn. Hij moet wel HEUL GOED betalen die ouwe. Die meid moet zich vast kapot schamen…Happy Valentines day. 

Morgen vertrekken we vanuit hier weer naar Puerto Galera. Het is een lange dag vandaag geweest, veel gereisd, vele uren onderweg en nu alweer heel erg over bedtijd…. 

Filipijnen - Palawan, Puerto Princessa

Woensdag 08-02-2017

De laatste ochtend in Oslob, Cebu.We hebben vandaag uit kunnen slapen, maar omdat we elke dag vroeg opstaan nu ook weer vroeg wakker. We zijn hier nu 1 week en we leven uit onze koffer, die onderhand nu een behoorlijke ongeoraniseerde tyfuszooi is. We doen deze ochtend alles op ons gemak en worden om 13.00 opgehaald. De laatste keer de steile trap van 263 treden naar boven lopen. Onze bagage wordt lopend (!) door de kofferjongens naar boven gebracht. Ik heb medelijden met de jongen die mijn koffer draagt. Die is 17 kilo, en geen geintje om naar boven te sjouwen. We geven een goede fooi. Om 13.00 uur vertrekken we dus richting Cebu stad voor het vliegveld en dat is 4 uur rijden. Nog een behoorlijke rit dus. Ruim om tijd komen we aan op het vliegveld. Bij de bagage scan wordt er moeilijk gedaan over 2 aanstekertjes die ze bij papa in de tas zien, hij moet zijn hele tas leeghalen om te aanstekers te vinden en weg te gooien. Die van mij zien ze niet, hahaha kneuzen!  Aanstekers mogen hier dus niet mee, hele flessen water geen probleem. Is op Schiphol precies het tegenovergestelde, maar goed. Om 19.40 vliegen we naar Palawan. Het is een klein uurtje vliegen. We vliegen en komen aan in het donker en zien dus helaas nog niks van de omgeving, ook stortregent het. Rond 21.30 komen we aan in ons nieuwe verblijf Hibiscus Garden. Het ligt niet aan zee en heeft ook geen zwembad, maar we zitten in een prachtige rustgevende tuin, erg mooi hier. Iedere kamer heeft zijn eigen zitje en hangmat. Aaaahhh chill hoor. We nemen nog 1 drankje en gaan daarna snel naar bed, eer dat we in bed liggen is het tegen 12en en de wekker gaat weer om    05.30.

Donderdag 09-02-2017

Om 06.00 vertrekken we met de auto naar de Underground river. Een rit van 1.5 uur. Een pittige rit met allemaal kronkel weggetjes in de heuvels. Goed voor mijn reisziekte, die ik al snel voel opkomen, maar ik het bleef gelukkig bij een beetje misselijk zijn. De natuur lijkt hier nog groener, ruiger. De weg is mooi, ik kan er niet helemaal van genieten want ik moet me wat meer concentreren op de weg voor me, maar ik zie wel dat het mooi is. De Subterranen River is 8.2 kilometer lang en de op een na langste ondergrondse rivier ter wereld. De rivier is aangemerkt als een van de7 wereldwonderen der natuur op de Unesco-erfgoedlijst. De rivier is niet verlicht en er wordt met peddelbootjes ingevaren. De mannen die peddelen hebben een goede lamp bij zich zodat we niet helemaal in het donker varen. De omgeving is ontzettend mooi. Vooraf krijgen we een oranje lifejack. Stel je voor dat we verzuipen. We willen het niet, maar het moet. Regels. Ook moeten we een helm op. Tegen de vleesmuizen poep. Ik geloof dat ik nog liever verzuip met schijt in mijn haar dan dat ik er uitzie zoals nu. Ik lijk godverdomme wel een bouwvakker Het is binnen aardedonker, veel kalsteen en duizenden vleermuizen. Er vallen waterdruppels van bovenin de grot naar beneden in het water. Het is best mooi allemaal. Ook komen we buiten de grotten nog 3 grote varanen tegen. Vet! Ook het strand is hier prachtig! Daarna hebben we een lunch buffet, altijd hetzelfde geneuzel: Kip, Rijst, Varken, Vis, Loempia, Bami en bananen. Ik krijg die shit niet meer weg. Ben zo klaar met rijst en kip! Na de lunch willen we nog gaan kajakken in de mangrove, maar het weer wordt slechter, het gaat keihard waaien en de regen komt, het wordt afgeraden en gaan we terug naar ons verblijf. Eenmaal terug schijnt de zon weer. Dan maar even wat wassen en relaxen. In de avond boeken we een tour om te varen door de mangrove om vuurvliegjes te zien, met diner included. 3 keer raden wat we voor eten krijgen …… Juist. Het is verder wel leuk, niet heel bijzonder. We hebben dit ook ooit eens gedaan in Maleisië en daar waren er echt bizar veel vuurvliegjes, deze keer was het minder. Rond 21.15 komen we terug in ons verblijf, doen nog een drankje en gaan beetje op tijd slapen. Morgen weer een drukke dag. 

Vrijdag 10-02-2017

Om 07.45 vertrekken we met de auto, het is gelukkig maar een klein ritje dit keer van 35 min. Vandaag hebben we een boottocht door Honda Bay. Deze baai bestaat uit 16 eilandjes waarvan de meeste privé zijn, daar mogen we dus niet komen. Sommige zijn wel toegankeleijk voor reizigers. We bezoeken 3 eilandjes: Starfish Island, Luli Island en Cowrie Island. Van tevoren wordt ons verteld dat Starfish Island het mooiste koraalrif heeft, de andere 2 zijn minder bijzonder. Alle 3 de eilanden zijn wel echt mooi ook. Helaas hebben we alleen bij Starfish Island gesnorkeld, de andere 2 hebben we gewoon op land bekeken. Het weer werd slecht na het eerste eiland, ging hard waaien en omdat we nat waren was het zelfs heel soms een klein beetje ‘fris’. Rond 16.00 terug in ons verblijf. Douchen, even relaxen en tas pakken. Morgen vertrekken we met een shuttle busje naar El Nido. Het is 6 uur rijden (!). We rijden helemaal naar het noorden van dit eiland. El Nido schijnt 1 van de mooiste eilanden ter wereld te zijn. Ik hoop dat we de zon ook veel zullen zien, maakt het plaatje toch nog net iets mooier  

Filipijnen - Cebu, Oslob

Maandag 06-02-2017

Na een heerlijke lange laatste nacht in Bohol, worden we s’ochtends om 08.30 opgehaald door onze chauffeur. Hij brengt ons naar de haven van Bohol en hier pakken we de fast ferry richting Cebu. Eenmaal aangekomen op de haven komen werkelijk terecht in een kippenhok. We zien een aantal loketten en een complete chaos van mensen. De hele buitenruimte staat vol met mensen, schouder aan schouder, bagage staat overal en nergens, niks staat goed aangegeven en iedereen loopt en staat als een kip zonder kop door elkaar. Wat een ongeorganiseerde klotebende. We zien door de drukte even niet waar we nou precies moeten zijn en laten onze papieren zien aan zo’n mannetje die daar de mensen staat te helpen. Hij verwijst ons naar de ticketbalie. Mama laten we bij de bagage staan, papa en ik gaan in de rij staan. Of nou ja, rij…. In de mensenmassa die voor deze loketten staan. We hebben de boot van 10.00 uur en ik vraag me af of we dat halen, maar we hebben nog ruim een uur. We wachten en het duurt maar en duurt maar. Ik weet niet wat ze hier nou eigenlijk allemaal doen achter die loketten, maar het gaat weer op z’n fillipijns. Toeristen staan uren voor het loket, waarom? Een simpel kaartje kopen/verkopen wat duurt daar lang aan?? Ik denk dat we daar zo’n 35 min gestaan hebben, in die bloedhitte, in de mensenmassa, het zweet gutst als een waterval van je lichaam af, het was bijna niet te doen. Eindelijk zijn we aan de beurt. De griet achter het loket zegt doodleuk dat dat papiertje dat wij hebben (van de organisatie) al een tickket is, we hoeven alleen nog even de stoelen te bevestigen 2 loketten verderop. Meen je niet. Ok, nou weer in de rij dus. Door de drukte, het slecht aangegeven, de enorme chaos en het feit dat dit haventje veel meer mensen te verwerken krijgt dan dat ze aankunnen, raken mensen wat gestrest, wij ook. Met vele andere zou onze boot vertrekken om 10.00. Voorlopig staan wij en nog veel meer mensen met dezelfde tickets nog in een enorme rij. Gaan we nooit redden! Ze doen er uren over om 1 persoon te helpen. Het sterft hier van de Chinezen (Chinees nieuwjaar) en die dringen allemaal voor, gelukkig werd hier een soort van rij gecreeerd door een beveiligingsmannetje, dus die werden teruggestuurd de rij in, achteraan. Wat een ontiegelijk kutvolk trouwens die chinezen! Om 10.06 kwamen wij eindelijk bij het loket, de tickets werden geprint en we sprinten richting de controle en wachtruimte. We worden tegengehouden, eerst moeten we de tassen labelen. Jeuzes! Gelukkig komt er op dat moment een mannetje die met labelstickers komt aangesneld om ons en de rest van de mensen met de boot van 10 uur te helpen. Als we de wachtruimte binnenkomen zit deze vol en worden net de deuren opengezet om aan boord te gaan. Ooohh…….. alles komt goed. De boot vertrekt uiteindelijk om 10.30 en het is 2 uur varen met deze fast ferry. We zitten nog buissiness class ook.! HA! Gelukkig is de zee rustig en hebben papa en ik geen last van zeeziekte. Tijdens het varen zien we veel vliegende vissen. Rond 12.30 komen we aan op de haven van Damaguette. Hier moeten we even een auto in die ons brengt naar de volgende haven om naar Cebu te gaan.  Bij dit kleine haventje komen we rond 13.00 aan. Hier moeten we een klein uurtje wachten en om 14.00 vertrekt dit kleine, armoedig bootje naar Cebu, het is ongeveer een half uurtje varen. Hier weer de auto in en na een uurtje komen we eindelijk aan op de eindbestemming. Ons resort is Seafari resort. (en stel je nou niks voor bij het woord hotel of resort, want het zijn geen massa resorts a la Turkije, het stelt hier echt geen ruk voor) heeft een aparte ligging. Het ligt aan het strand, maar je komt aan met de auto bovenop een berg. Je meld je boven en vervolgens moet je tientallen meters met een kronkelende steile smalle trap afdalen naar beneden. Het geeft een fantastisch uitzicht! Het traplopen is wat minder fantastisch, maar omlaag is altijd beter dan omhoog. Want omhoog, dat gaat nog een dingetje worden denk ik… Ik wil er nog even niet aan denken zeg maar. De bagage binden ze boven vast aan een zipline en gaat via deze weg naar beneden. Geniaal! Ik wou dat ik ook met dat ding kon. De kamer is mooi en simpel, we hebben een erg groot balkon, links en rechts vele palmbomen en daar tussen heel veel zeezicht. Mooi! In de avond zien we hier vele vuurvliegjes. Zo schattig! We slapen met het geluid van de golven en zee. Morgen is het DÉ dag: snorkelen met de walvishaai. Een van de grootste vissen ter wereld. Een droom die uitkomt. We zijn benieuwd!

Dinsdag 07-02-2017

Walvishaaien dag!!! We worden om 06.30 verwacht bij de receptie, we melden ons en moeten naar boven (neeee he?!) We beginnen aan de klimpartij naar boven. Het is zwaar, het is warm en ergens op de helft heb ik geen bovenbenen meer over. Eenmaal boven staan we zwetend uit te hijgen. Het zijn 263 traptreden. Ja. We hebben geteld. We stappen met een paar spleetogen de open truck in en 10 min later komen we aan bij het stuk strand waar je de walvishaai kunt zien. Alles is wel een soort van georganiseerd, maar toch is het een chaos van mensen. Het snorkelen met de walvishaai is hier in Oslob de grootste ‘attractie’ die ze hebben. Het is een prachtig eiland, maar de meeste mensen die hier komen komen voor de walvishaai. Zo ook wij. We lopen het stappenplan af. 1 je naam noteren. 2 de instructies wat niet mag; niet aanraken, niet te dicht in de buurt, niet flitsen, uit de weg gaan wanneer ze willen passeren,.. 3 betalen. 4 je nummer wordt omgeroepen om om een bootje te gaan. Ik krijg nog even commentaar op mijn wit uitgeslagen schouders, wat dat is? Dat is sunblock 50. Ik ben een beetje verbrand en dus heb ik me flink ingesmeerd, we staan en snorkelen steeds in de volle zon en ben niet van plan meer te verbranden, het doet namelijk pijn. Of ik het er ff af wil douchen. Euh nee. Het is sunblock waterproof. Dat gaat er niet vanaf hoor met een beetje water. Echt… ze letten overal op hier. Als we eenmaal aan de beurt zijn hebben we met zn 3en een bootje en varen we iets uit de kust. Er liggen meerdere bootjes gespreid over het water. De walvishaaien worden hier door de plaatselijke bevolking gevoerd waardoor ze niet verder trekken. Dus helemaal ‘wild’ zijn ze niet. Ze zijn vreselijk groot en de naam klinkt beetje angstaanjagend maar deze dieren zijn volkomen goedaardig. Hun eten bestaan uit plankton. Zodra we het sein krijgen duiken wij het water in, we mogen 30 minuten genieten van deze reuzen. We zien meteen al de eerste walvishaai. JEUZES! Wel erg groot hoor! Heel indrukwekkend! Het is echt zo ontzettend gaaf. Ze zwemmen langs je en ook vaak onder je door. Je voelt je heel klein. Ze worden zo’n 12 tot 14 meter lang. Eentje komt van achter mij en ik probeer plaats te maken, maar omdat ik m te laat opmerk zwemt ie ineens op armlengte naast mij. Naast mij spreid hij zijn bek open om te eten en neemt een enorme teug water mee naar binnen en mij ook bijna! Pfff jeuzes, das nog best eng hoor! We hebben er in totaal zo’n 7 mogen zien denk ik. Wat was dit gaaf zeg! Dit mag je gewoon niet missen als je op de Filipijnen bent. Echt geweldig, dream come true! Om 08.00 waren we klaar en lopen we weer terug naar de plek waar we opgehaald worden door de chauffeur die ons terug zou brengen naar het resort. Even worden we aangesproken door een mannetje die vraagt of we naar de watervallen willen. Neuh… en we lopen verder naar ons busje. Aangekomen bij het busje zegt papa, ’joh tijd zat, kennen we vanmiddag ook nog doen’. Maar ja, mama en ik zijn het beide over eens dat we niet straks die trap gaan afdalen om dan vanmiddag vervolgens weer omhoog te moeten lopen. Als we gaan gaan we nu. We hebben toch alles bij ons, waterdichte tassen, waterdichte camera, zwemkleding aan, handdoeken, ik zeg lets go! Want als ik eenmaal bij het resort beneden ben, ben ik niet van plan weer omhoog te gaan lopen en om nou de hele dag daar te zitten is ook niks. We besluiten nu te gaan. We vragen wat de mooiste watervallen zijn en dat we daar dan graag heen willen. Er wordt een brommertje met zijspan geregeld en binnen no time zijn we onderweg naar de Aguinid Falls, het zou wel, we hebben geen idee wat we moeten verwachten. Het is 35 min rijden. Papa zit in de zijspan, mama op de achterkant en ik zit achterop de brommer in amazonezit. Als we een tijdje onderweg zijn vraagt die gozer of we haaien willen zien. Haaien? Waar? Euh ja. Hij zet de brommer langs de kant van de weg en we lopen naar de zeekant, de zee ligt iets lager dan dat wij staan en van bovenaf zie je inderdaad de haaien zwemmen in het ondiepe, heldere water. Ik weet niet precies wat voor haaien het zijn, misschien iets van zandhaaien? Ik zoek het later nog eens op, ze waren niet zo groot. Metertje ongeveer, maar leuk hoor! Als we aankomen bij de watervallen schijnt het een avontuurlijk iets te zijn. Je gaat met gidsen de watervallen beklimmen. Oh? Wat vet. Nou ok, kom maar op. De waterval bestaat uit 5 levels. Je klimt steeds een stuk hoger, naast en midden door de waterval heen. Op de 5 plekken heb je steeds verschillende watervallen en verschillende pools. Je mag overal even zwemmen en bij level 4 is het water diep genoeg dat je van een rots mag springen. De natuur is hier weer vreselijk mooi! Om naar level 2 te komen moeten we via een touw verticaal tegen de watervalwand opklimmen. Gek genoeg zijn alle stenen hier niet glad, dus het is vrij makkelijk om grip te houden. Het is ook weer helemaal te gek hoor dit! Het hele avontuur duurt 1.5 uur en daarna keren we terug naar het resort. Daar komen we rond 13.00 aan. Man,… ik heb het gevoel alsof de dag al bijna voorbij is! We zijn ook zo vroeg begonnen en nu alweer veel gedaan vandaag. Ik heb geen benen meer over en we zijn best moe. We lunchen even en doen een middagdutje. In de avond proberen we het op wifi, willen graag de foto’s en videos delen, maar het is vreselijk kansloos. Het is hier zooooooo traag en niks is frustrerender dan trage wifi. Helaas. Uren zijn we bezig. Het lukt niet. Morgen vliegen we hier weer weg richting Palawan, Puerto Princessa. Hopen dat hier wel ff goede wifi is, want op El Nido (waar we daarna heen gaan) schijnt het ook drama te zijn… we gaan het meemaken..


Filipijnen - Bohol

De laatste nacht in Manilla was geen succes. Na 14 uur reizen, 24 uur wakker zijn ben je echt wel moe. Rond 22.00 naar bed gegaan, maar ik had natuurlijk weer het geluk dat er recht onder mijn raam een liveband aan het spelen was. Keihard ook. Je probeert te slapen maar uiteindelijk lig je de liedjes mee te zingen. Ze stopten om 01.00 eindelijk met spelen, pffff…. Ik ben even weggevallen daarna, maar om 02.00 was ik alweer klaarwakker. Hallo jetlag. Daarna lig je alleen maar te luisteren naar het geratel van de airco. Om 03.00 uur dat herrieding maar uitgezet, had het ijskoud ook, maar binnen 20 min is het alweer bloedheet en heb ik m weer aangezet. Daarna gaf ik het op… ach, we moesten toch weer om 05:00 op om naar de luchthaven te gaan. Eenmaal ingecheckt, wachten we bij de aangewezen gate tot we mogen vertrekken. Er hangen geen televisieschermen en er wordt veel omgeroepen, werkelijk niet te verstaan. Het is druk en rumoerig. Om 07.50 zouden we moeten boarden en om 08.20 vliegen we. We wachten en wachten, maar er gebeurd weinig. Iets na achten merk ik op dat we wel weer vertraging zullen hebben, over 15 min vliegen gaat m niet worden als al die mensen nog het vliegtuig in moeten. Ik lees weer verder, afwachten maar. Na een aantal minuten vang ik ineens een naam op die wordt omgeroepen “Johannes…” (John, mijn vader.) Ik dacht nog, oh wat grappig… niet lang daarna dacht ik mijn achternaam te horen. Ik begin te luisteren, en ja hoor, het zijn wij die worden omgeroepen. Ik stoot mn ouders aan die het niet eens horen. We schrikken een beetje en melden ons aan de balie. Of we als de sodemieter naar de andere gate willen gaan, het vliegtuig wacht op ons!    Er was een gate wijziging en dat was ook omgeroepen. Ja… das lekker te verstaan ook! Tijdens het drinken en ontbijten op de luchthaven nog gekeken voordat we naar de gate gingen, toen was er nog niks gewijzigd, dat is dus gebeurd in de tijd dat we al bij de gate zaten. We hebben moeten rennen, de gate was al gesloten toen we aankwamen. We werden meteen de bus ingeduwd naar ons vliegtuig waar iedereen al inzat. Ooops.. Nog 2 mensen kwamen een paar minuutjes na ons, dus waren niet de laatste gelukkig. HAHA! Kneuzen wij. Bijna de 2e vlucht die we gemist hadden deze vakantie. Na 1 uur en 35 min vliegen komen we aan op Bohol, dit ligt in het centrum van de eilandengroep Visaya’s. Er staat een chauffeur te wachten op ons. Het is ongeveer een uurtje rijden naar ons verblijf. Een prachtige rit met alleen maar palmbomen langs de kant van de weg. Echt overal. Het vakantiegevoel begint te komen. Manilla voelt niet als vakantie, dit zeker wel. Een mooi groen, rustig, mooi eiland. We komen er rond 11.00 aan en het is prachtig. Het ligt aan Alona Beach, een mooi, vrij rustig wit strand vol met palmen en blauw/groene zee. Even bijgekomen met een drankje en lunch en s’middags zijn we gaan snorkelen bij ons huisrif. Mooi hoor. Helaas is het weer een beetje slecht, het is bewolkt en we hebben vandaag een paar flinke buien gehad. Ik hoop echt nog dat het beter wordt, aan de temperatuur ligt het niet, het is bloedheet. In de avond op het strand gegeten, lekker in het zand en later even gewandeld over het strand. Vele eettentjes hier, veel lichtjes, en heel veel muziek. Allemaal livemuziek. De een nog beter dan de ander. Het is echt heel gezellig hier!

Zaterdag 04-03-2017

Vandaag staat de eilandtour op de planning. Om 9 uur vertrekken we met onze prive chauffeur. We gaan 6 dingen bezichtigen vandaag. We rijden als 1e naar een of ander standbeeld waarvan we nu nog steeds niet weten wat t nou precies was. Het Engels van de chauffeur is niet al te best en de informatie ontbreekt ook in de papieren en de plek zelf. Wel staan er tientallen hysterische Chinezen eromheen. Whatever. ’T Zou wel. Het interesseert ons niks en het is een lelijk beeld. NEXT!! (later nog opgezocht inde Lonley Planet, maar niks over te vinden) Daarna zijn we naar de Baclayon church gegaan. De oudste koraalsteen kerk in Azië. Tjah, ook hier wek je ons interesse niet echt mee. Het is ook gewoon echt geen mooie kerk. Ze zijn hier echt flink gelovig. Ook onze chauffeur. Elke keer weer als we de auto instappen kust hij zijn rozenkrans en slaat hij een kruisje. Het is maar goed dat hij geen Nederlands verstaat    Daarna zijn we naar de Tarsier Sanctuary gegaan. Bohol is de enige plek op aarde waar deze aapjes voorkomen. Het zijn de kleinste primaten ter wereld. Ze zijn niet groter dan je duim, met hele grote oogjes, echt super schattig. Dit is een beschermend reservaat en je moet een bepaalde route lopen, overal waar de aapjes zitten, staat een begeleider die toeziet dat jij je aan de regels houdt. Op dit moment hebben ze 8 aapjes. Ik vond dit erg leuk! Vervolgens zijn we naar de Loboc river gegaan om met een lunchboot een stuk over de rivier te varen. Het is vreselijk toeristisch!!  Met een muziekbandje aan boord. Op deze boot lunchen we vanaf een buffet. We proberen zoveel mogelijk het eten naar binnen te harken voordat de boot gat varen zodat we daarna alle tijd hebben voor de foto’s.  De natuur en rivier is prachtig, echt heel mooi, maar blij als ik dat circus weer mag achterlaten. Daarna naar de Chocolate Hills gegaan. Het is een formatie van 1267 heuvels in het landschap. Vanaf het hoogste uitkijkpunt is het een eindeloos uitzicht op dezelfde heuvels. Mooi rond gevormd. Ik vind het bijzonder om te zien, het is mooi. In de zomertijd (april) is het water uit de heuvels verdwenen waardoor de begroeiing begint te verdrogen. Dan zijn het bruine heuvels, vandaar de naam.  Nu waren de heuvels nog groen, maar het maakt het er niet minder mooi op. Onderweg ook nog gestopt bij mooie rijstvelden. Als laatste hebben we een stop gemaakt bij een vlindertuin. Niet heel bijzonder, maar wel mooi. Zijn grote vlinders en als ze eenmaal ergens zitten, vliegen ze ook niet zo heel snel weg. Leuk voor foto’s natuurlijk. Rond 17.00 kwamen we terug in ons verblijf en zo hebben we weer een hele dag erop zitten. Veel gezien en gedaan, erg leuk! Na het avondeten zijn we nog een drankje gaan doen. Ondertussen is het nu 0.29 en ik MOET nu echt gaan slapen want om 05.00 gaat de wekker weer. Om 06.00 gaan we “fris en fruitig” met een boot op zoek naar dolfijnen en later gaan we snorkelen bij een ander eiland. Ben benieuwd! 

Zondag 05-02-2017

Om 05.00 uur gaat de wekker. Veel, veelste korte nacht gehad weer! Om 06.00 worden we opgehaald door 2 gastjes en we gaan met de boot dolfijnen (en orca’s?) spotten. We stappen op onze prive boot en varen naar open water, ondanks het deels bewolkt is, is de zonsopkomst best mooi. Na een hele tijd varen zien we meerdere bootjes bij elkaar en hier zijn hele groepen dolpijnen! Zo mooi, ze zwemmen met de boten mee, ernaast en eronderdoor. We hebben er lang van mogen genieten. Daarna zijn we doorgevaren naar Balikasac, waar ze een ontzettend mooi koraalrif hebben. Het is inderdaad erg mooi, maar ook erg druk. Veel van de mensen (chinezen? Koreanen?) gaan snorkelen met een zwemvest aan. Echt zeer vermakelijk om te zien. Het blijkt dat veel mensen niet, of niet goed kunnen zwemmen. Doordat het zo druk is in het water, is het ietsie troebel en sommige idioten staan met hun grote flippers op het koraal. Pfff dumbasses! Maar het rif is en blijft indrukwekkend mooi. Als ik even met mijn hoofd boven water kom om te kijken of ik nog in de buurt ben van onze boot, roept onze ‘kapitein’ mij bij hem. Hij zegt dat we nog 5 min mogen snorkelen, daarna vertrekken we weer. Ik knik. Opeens wijst hij achter mij en zegt, “look turtle!” ik zie m nog net naar lucht happen, en ik flipper er als een gek naar toe. Ik wil een schildpad zien! We hebben verdomme nog nooit een zeeschildpad gezien tijdens onze snorkel en duik trips in Indonesië. Ik zwem zo hard als ik kan ernaar toe, maar hoe dieper ik kom hoe minder helder het water is en ik zie niet eens of ik eigenlijk wel recht zwem. Ik kijk nog een paar keer, maar helaas heb ik m niet gezien. Damn! Gemist.   Even later zitten we weer op de boot. We varen een hele tijd en de zee wordt steeds ondieper, de boot gaat langzamer varen en uiteindelijk komen we op een soort van grote witte zandbank. We mogen uitstappen en rondlopen. Het water staat tot iets boven je enkels, glas helder en ligt bezaaid met prachtige zeesterren. Oppassen waar we lopen dus. Jeetje wat is dit mooi!!! In het water staan een paar knalgroene prachtige struiken/boompjes. We hebben hier eindeloos staan fotograferen. Niet normaal hoe mooi   We hebben hier lang rondgelopen en na een tijd terug de boot op om vervolgens terug te gaan naar ons eigen eiland. Om 12.30 komen we hier weer aan, lunchen even en gaan hier weer verder snorkelen. Ook wij hebben een erg mooi huisrif. Bijzonder mooie vissen weer gezien, en een zeeslang. Een heel mooi nieuwsgierig beestje, want hij komt steeds kijken. Als mijn ouders verder zwemmen, blijf ik nog even hangen bij de slang. Ineens komt hij recht omhoog, op mij af. Ik was even bang dat hij mij zou aanvallen en duw mezelf iets naar achter. Vervolgens hij komt bijna tussen mijn flippers omhoog, langs mijn lichaam en duikt naar de oppervlakte om even lucht te happen. Stomverbaasd maak ik snel een foto van de slang verticaal boven het wateroppervlak en daarna duikt hij weer dezelfde weg terug. Dat heb ik echt nog nooit gezien, geweldig! Eind van de middag gaan we de spullen weer wat pakken en even beetje rustig aandoen. Morgen vertrekken we weer. Even een keer op tijd naar bed vanavond! Het was vandaag een hele mooie dag met alleen maar zon. Daar hebben wij meteen dankbaar gebruik van gemaakt met als resultaat dat we behoorlijk rood zijn. Maar ach... er zit nu in ieder geval kleur op  

Filipijnen - Manilla


inleiding reis: 

Het leek een bijna onmogelijk keus, kiezen tussen de ruim 7000 prachtige eilandjes die de Filippijnen te bieden heeft. Helaas hebben we niet de tijd en het geld om ze allemaal te bezoeken, maar we hebben toch een mooie selectie kunnen maken. We hebben dit keer gekozen voor een georganiseerde reis, maar de reis wordt individueel ondernomen. Dat wil zeggen dat we met zijn drieën reizen, maar dat de internationale tickets, binnenlandse vluchten, boten en vervoer over de weg zijn aangeschaft, de hotels/resorts worden vastgelegd, het vervoer van lucht-zeehavens worden geregeld en de excursies worden vastgelegd. Op deze manier hoeven we niet elke dag opnieuw een planning te maken, maar kunnen we optimaal genieten. De excursies bestaan uit: Eiland tours, dolfijnen spotten, snorkelen, kajak tochten door lagunes, snorkelen met walvishaaien en watervallen bezoeken. De excursies zijn dagexcursies, van ongeveer 08.00 tot 16.00. Uiteraard willen we ook scooters huren en zelf rond gaan rijden, naar mooie baaien en stranden. We bezoeken Manilla, Bohol  (Visayas), Cebu (Visayas), Puerto Princesa (Palawan), El Nido (Palawan) en Puerto Galera (Mindoro). Omdat we zowel op de heen als terugvlucht een stopover hebben in Hong Kong hebben we besloten dat we op de terugreis nog 3 dagen in Hong Kong blijven. Ja, als we er dan toch zijn...


Donderdag 02-02-2017

Om 12:45 zouden wij vanaf Schiphol vertrekken naar Manilla, met een snelle overstap van 50 min in Hong Kong. Na heel wat uren reizen zouden we dan rond 09:00 aankomen in Manilla. Nou het idee was leuk, maar de uitvoering wat minder. Schiphol kampte gisteren met een grote storing en vele vluchten waren vertraagd. Ook wij hadden helaas bijna 2 uur vertraging en we wisten eigenlijk op Schiphol al dat we onze vlucht van Hong Kong naar Manilla zouden missen. Maar goed, dat was voor latere zorg, dan zijn we weer 11 uur verder. Afijn tegen 14:30 gingen we eindelijk de lucht in. De vlucht duurt lang en slapen doen we eigenlijk allemaal niet. Hoe dichter we bij de bestemming Hong Kong kwamen hoe meer vragen er kwamen. Waar gaat onze bagage straks dan eigenlijk heen? Want die is gewoon doorgelabeld naar Manilla, maar ja, die vlucht hebben we gemist. Blijft dat dan op Hong Kong of niet? Kunnen wij nog wel een volgende vlucht pakken, of zitten alle vluchten al vol voor vandaag? Moeten we dan Manilla dan maar overslaan en een directe vlucht naar Bohol pakken? Want we hebben wel een reisschema te volgen en het zag er even naar uit dat dat weleens lastig zou kunnen uitpakken.. Eenmaal geland op Hong Kong wat het even chaotisch omdat natuurlijk meerdere mensen met ons die ene vlucht had gemist. Net buiten de gate hingen er wat stencils van onze gemiste vlucht, die was omgezet naar een andere vlucht. De Stuarts en stewardessen stonden daar met een opklaptafeltje en een printertje iedereen te controleren wie er op deze vlucht hadden moeten zitten en er werden nieuwe boardingpasses uitgeprint. Tientallen mensen stonden er door elkaar heen te gillen. Het ging allemaal een beetje amateuristisch, maar eerlijk is eerlijk, ze hebben het goed opgelost. Maar we moesten wel haasten, het boarden was namelijk al begonnen. Van het van het ene vliegtuig zo in het andere. In plaats van 09.00 kwamen we 12:30 aan in Manilla. Beeetje te laat… en dit keer écht niet mijn schuld   We hebben ons de tering lopen zoeken naar onze chauffeur in die bloedhitte en na een tijd eindelijk gevonden. Handig ook, als de organisatie de verkeerde informatie doorgeeft aan ons. Ook als collega’s onder elkaar blijkt communiceren lastig te zijn, daar we hadden aangegeven dat we veel vertraagd waren, maar dit is niet doorgegeven aan de mensen die ons op kwamen halen. Die arme man had 3,5 uur in de auto liggen pitten en zijn vrouw zat al 3,5 uur buiten op een muurtje te wachten op ons met het naambordje. Ik vond het behoorlijk lullig, maar na een reis van bijna 14 uur kon ik me er niet meer zo om druk maken. We zitten in het Lotus Garden hotel en het is prima. Simpel maar schoon. Heel even zijn we de kamer ingegaan om daarna meteen nog even wandelend de buurt verkennen. Het is wat je kan verwachten van een grote stad. Hectisch, vies, het stinkt naar het open riool, luidruchtig en hier en daar armoedig. Op de boulevard worden we aangesproken door een groepje van 6 kindertjes rond de leeftijd van 8. Ze spreken verassend goed Engels en ze willen weten waar we vandaan komen, wat we gaan doen en stellen zichzelf voor. Nou hartstikke gezellig joh, ze willen heel graag op de foto, dus dan doen we en ik vraag wat ze gaan doen. Ze gingen een stukje verderop spelen in het water. 1 van de meiden is het bijdehandst en daar voeren we ook het meeste gesprek mee. Totdat ze ineens zegt tegen papa “Sir.. uhm.. but i’m hungry” HA! Ik ook! Of nou nee, eigenlijk niet. Ik zit nog steeds vol van dat vliegtuigvoedsel. Anyway. Waar waren we? Oh ja, ze had honger, we gaan op die toer. De toon is gezet. Nou, dan moet ze misschien maar in plaats van het spelen in het water lekker naar papa en mama gaan en lekker rijst en kip gaan eten. Ja, ik ken die trucjes… voor je het weet hebben ze alle 6 honger en vervolgens sta je een hele boulevard te voederen. En heel Manilla…   We hebben ons net opgefrist en gaan zo even een hapje eten en vroeg slapen. Hopen dat het lukt, aan de moeheid zou het niet liggen, hopen dat de jetlag ook meevalt. Morgenochtend worden we weer op 05.30 (!) opgehaald om vervolgens weer de volgende vlucht te nemen naar Bohol. Het eerste paradijselijke eilandje in de reeks, weg uit deze drukke stad. 

Zimbabwe, Victorea Falls, Nata-Botswana, Malelane

Vrijdag 25 okt.
Vandaag gaan we de helikoptervlucht maken over de Victorea Falls en gaan we naar de watervallen zelf. Wij en nog een Duitser uit de groep doen de helikoptervlucht, we worden met zn 4ren opgehaald door de taxi en eenmaal daar komen we snel aan de beurt. De heli’s vliegen af en aan hier, het is een echte attractie. De vlucht duurt maar 15 min en we maken verschillende rondes over de Vic Falls. Het is echt zo fucking gaaf!!! Dit is wel het meest coolste verjaardagskado ever! Ik zit naast de piloot en de bodem is ook doorzichtig. De watervallen en de rest van de omgeving vanuit de lucht is echt heel gaaf! En dan te bedenken dat het nu laag water is en de watervallen nog lang niet zo vol zijn als dat ze kunnen zijn. Na de vlucht kopen we de dvd en cd, die toch eigenlijk best leuk zijn en dan laten we ons door een taxi afzetten bij het park waar we de watervallen vanaf een klif kunnen bekijken. Onze Duitse vriend gaat zijn eigen weg en wij gaan met zn 3en naar de watervallen. Op meerdere punten zijn er uitkijkpunten en op sommige hiervan wordt je zeiknat. Maar ja, met een temperatuur van 40 graden is dat helemaal niet erg. We lunchen in het park (wat trouwens echt van topkwaliteit is) en daarna willen mijn ouders, op het heetst van de dag, terugwandelen naar de lodge

Surprised
 Ik zie het al meteen niet zitten maar goed ik ga maar mee. We wandelen over de weg, heuvel op (!) door een dorpje, nou.... we hebben het 15 min volgehouden totdat ook mijn ouders erachter kwamen dat het misschien toch iets te heet is… JOH!!!!
Yell
 Bezweet en al houden we een taxi aan, zonder airco…. Die ons terugbrengt naar de lodge. Eenmaal aangekomen kleren uitgeschopt en het zwembad ingedoken. Wandelen in Zimbabwe met 43 graden in de volle zon, want een mafkezen, niet te doen! In de avond gaan we met de hele groep naar een restaurant en bij de ingang krijgt iedereen die daar komt eten een sarong omgeknoopt en wordt op de schouders vastgezet, om maar even in het Afrikaanse sfeertje te blijven. Bij de bar doen we een drankje en krijgen we een welkom zoals gewoonlijk van Afrikaanse zang en dans. Het restaurant zelf is 1 groot buffet. Eigenlijk 1 grote eetschuur. Maar wel een heel gezellige! Het is mooi versierd en het eten is heerlijk en sommige van ons wagen zich aan de delicatesse van Zimbabwe. Gefrituurde Mopani Wormen. Ik niet. Ik wordt al onpasselijk als ik in dat bakje kijk. Hele grote zwarte dikke wormen met heel veel pootjes. Bbbrrr!!!!!! Het lijkt fear factor wel! Jullie liever dan ik. Wel heb ik krokodillen staart geproefd, maar ook dit vond ik geen succes, bah wat is dat smerig zeg! ook het lokale bier is vreselijk ranzig. Het smaakt zuur en bitter met kleine stukjes. Een bakje kots dus. GETVER! Ik heb gewoon normaal gegeten en het was heerlijk! Vooral de desserts waren top. Ik (en mama) heb me suf zitten eten aan chocoladetaart, chocolade cake en chocolademousse… Wat kan ik zeggen? Ik mis chocola gewoon heel erg
Yell
 De entertainment deze avond is erg leuk, ze delen in de hele zaal djembe’s uit en dan krijgen we djembe ‘les’. De hele zaal trommelt zich een ongeluk, het is geen gehoor maar wel leuk. Op het einde mag iedereen komen dansen. Het was echt een topavond!
Zaterdag 26e
Om 08:00 vertrekken we weer uit de Drifters lodge in Vic Falls Zimbabwe om weer terug te gaan naar Nata in Botswana. Het is weer een lange rit en halverwege Botswana moeten we allemaal de truck uit om onze schoenen te ontsmetten van mond en klauwzeer. We moeten over een of ander ranzig matje lopen. Ook de truck moet door een plas ontsmettingszooi rijden. Het slaat he-le-maal nergens op en iedereen zwijgt natuurlijk over al die extra paar schoenen in de tassen en bagage. Wat een dom gedoe zeg. Rond 16.00 uur komen we aan op de kampeerplek in Nata lodge en we rennen naar het overdekte restaurant, het stortregent! Dus de tenten opzetten wordt even uitgesteld en iedereen neemt een drankje. Zeiknat van de regen en zelfs met kippenvel. 15 min later stopt het, schijnt de zon weer en ben je weer zeiknat van het zweet. We zetten de tenten voor de laatste keer op. En nee. Ik ga het niet missen ;-) Daarna neemt iedereen een duik in het zwembad, daarna eten we en ligt iedereen heel vroeg op bed.
Zondag 27 okt
Nog eenmaal om 05.00 uur de wekker en om 06.00 uur begint de lange helse rit van Botswana naar Zuid Afrika. De rit verloopt “vlot” en we komen na 12.5 uur rijden aan in Drifters lodge. Terug waar we de reis zijn begonnen. Ik heb mijn eigen singel kamertje en kan niet wachten om vanavond ALLEEN in mijn bedje te liggen. Vanavond eten we voor de laatste keer met elkaar en we bedanken onze gids voor al die tijd dat hij goed voor ons gezorgd heeft. Zijn vriendin is er deze avond ook bij en mag hem eindelijk na 3.5 week weer mee naar huis nemen. Wij doen met 3 andere nog even een drankje na en gaan vroeg ons bed in.
Maandag 28 okt.
We staan om 09.00 uur op en de hele groep neemt afscheid van elkaar. Sommige gaan nu weg (waaronder wij) en de rest later op de dag, of blijven nog wat langer. Wij vertrekken per taxi naar de luchthaven waar we een auto huren. Dit duurt een tijdje, want de 1e die we aangewezen krijgen (Toyota nog wat…) is veeeeelste klein en we krijgen de bagage er niet in, de 2e is een Chevrolet Cruze en dat gaat een stuk beter. Eindelijk om 12 uur rijden we daar weg en na een tijdje zoeken zitten we op de goede weg naar Malelane waar we eind van de middag hopen aan te komen bij de poort van het Kruger park. Na een paar keer verkeerd te hebben gereden en een aantal wegopbrekingen komen we veelste laat aan bij het Kruger park en we komen er na 5en niet meer in. Om 18.00 uur moet iedereen in de kampen van het park aanwezig zijn en zelfs het dichtstbijzijnde kamp vanaf de ingang redden wij dus bij lange na niet. We moeten nu iets anders zoeken in de buurt om te overnachten. We zoeken naar een bed en breakfast, of lodge, maar wat we vinden is veelte duur, of ze hebben geen plek. Het wordt al snel donker, dus we worden een beetje wanhopig, want in het donker zoeken hier in Afrika is niet echt een (veilige) optie. We vragen de eigenaren van de lodges waar we komen of hun nog iets weten voor ons en we worden doorverwezen naar het River house. Ja dit hebben wij wel een paar keer zien staan op een bordje maar nog niet geprobeerd omdat hier 5 ***** achter staat en dus wel erug duur zou zijn. Maar nu we geen andere opties hebben zit er niks anders op om naar het River house te gaan. We komen aan bij een gigantisch huis en bij het aanbellen doet een klein vrolijk mannetje open, we stellen ons voor en vragen of hij plek heeft. En dat heeft hij! Kosten zijn dan wel 80 euro p.p. per nacht.. hmmm… Dat was niet helemaal de bedoeling maar het moet maar. Het kleine vrolijke mannetje is de eigenaar en stelt zich voor als Johan. Wij verdenken ervan dat hij homo is en als even laten een andere man zich ook komt voorstellen, ook als Johan, weten wij het zeker
Smile
 We zijn moe, maar de Johan’s zijn zo vreselijk leuk dat we blijven hangen aan de bar. Het huis is echt gigantisch. Deze 5*****bed en breakfast heeft ruimte voor 25 gasten, de tuin is vreselijk groot, met een grote veranda waaruit je uit kan kijken naar het kruger park. Voor in de avond hangen hier grote schijnwerpers waarmee je naar de overkant kan kijken. Op het laagste gedeelte van de hun tuin staat een bordje “gevaar nijlpaarden” en dat kan kloppen want de tuin grenst aan de crocodile River en de nlijlpaarden kunnen dus ook hier in de tuin komen en dat gebeurd ook. De baas des huizes is hun kat genaamd Diesel en hij geniet van onze aandacht. We hebben een topavond met de Johan’s, ze hebben hier al veel meegemaakt, van een grote brand die heel de veranda in as legde, tot aan de overstroming van de rivier die 17 meter hoog kwam te staan. Gelukkig bestaat het terrein uit 3 levels, waarvan het huis het hoogst staat dus die staat nog wel een eindje boven de rivier, maar tijdens de overstroming stond het water tot aan hun buik in huis. We krijgen van de brand en overstroming foto’s te zien en die zijn heftig en nog vrij recent. Gelukkig hebben ze alles nu weer op orde en ziet het er top uit, hoop dat de natuurrampen hun bespaard blijft want deze plek is echt TOP! De volgende ochtend nemen we afscheid van de mannen en rijden we rond 10 uur het kruger park binnen. De 1e dag zien we meteen al veel wildlife. Olifanten, giraffen, buffels en vooral ook veel neushoorns. In dit park kunnen de dieren gewoon 3 meter van je auto staan, je kan hier veel dichterbij komen dan in Botswana, ik denk dat ze hier wat meer auto’s gewent zijn. We komen rond 17.30 aan op ons 1e kamp skukuza met een lege (!) tank, dat was dus nog even spannend dus maar we hebben het gered. NÉT!! De hutjes hier in het kruger park zijn in elk kamp eigenlijk hetzelfde, het zijn kleine rondje huisjes met een klein zitplaatje buiten waar ook de ijskast staat, en als je daarin wat plaatst moet je m omdraaien anders roven de apen m leeg. De rest van onze dagen hebben we ‘s avonds en ‘s nachts vreselijke onweer, storm en regen! En overdag zien we veel wildlife. The usual, maar ook bijzonder waren de grote groep gieren die lagen te chillen aan een rivier en de huppelende buffels omdat ze blij waren bij water aan te komen. Op Vrijdag komt onze reis ten einde en rijden we in de ochtend nog een stuk in het kruger, rond 2 uur zijn we uit het park en rijden we weer op de normale weg richting Johannesburg waar we rond half 7 aankomen. Het is koud hier!! 24 graden, brrrr!!! Ik trek snel mijn dichte schoenen, t shirt en vest aan en rits mijn ‘lange benen’ aan mijn broek. Eenmaal de auto ingeleverd te hebben moeten wij nog ruim 5 uur wachten op de luchthaven en hier eten we een hapje, waar we toevallig ook nog 2 van onze reisgenoten tegenkwamen die vandaag toevallig ook vertrekken. Erg leuk dus! De vlucht terug ging goed en na 10.5 uur landen wij op Shiphol, het is 10 graden. BBBBRRRR!!!!!!!!!!!! En vanaf hier begint ons normale leven weer. Al moet ik zeggen…… toch wel fijn een wc, douche, koelkast en bed thuis hebben!  We hebben een hele mooie en gezellige reis gehad en weer vele ervaringen rijker! Bedankt voor het meelezen en tot de volgende reis ;-)
Liefs Nardjaar